Categorie archief: Mijn belevenissen

Er is een kindje dat erkend wil worden

Er is een kindje dat erkend wil worden

Een vriendin van me en ik Skypen en we praten over allerlei wat ons bezig houdt. Opeens wordt mijn oog getrokken naar de boekenkast voor me. Ik kijk er even naar en ik weet dat ik ‘iets’ met het boek van ‘Je leven begint eerder dan je denkt’, van Loek Knippels moet gaan doen. Mijn vriendin ziet dat mijn aandacht elders is en vraagt of het gesprek me te lang duurt. Nee, dat is het niet.

Ik voel dat ik dat boek aan haar moet laten zien en ik ga het opzoeken. Op de voorkant zijn twee foetussen te zien en het boek gaat over de invloed van de prenatale periode. Ik weet nog niet waarom dit beeld belangrijk voor haar is. Opeens vraag ik haar: ‘Wat zeg je, als mensen aan je vragen hoeveel kinderen je hebt’? ‘Twee’.

Het zijn er drie. Er is hier een kindje dat erkend wil worden en een naam wil hebben. Ze wil erbij horen. Dikke tranen rollen over de wangen van mijn vriendin. Ze zegt: Oh, maar dat is lang geleden. Ja, ik heb een miskraam gehad. Vele jaren heb ik bij de uitgerekende datum stil gestaan. De laatste jaren niet meer. Dat zal ik weer gaan doen’.

Dat is goed, maar dat is niet wat zich hier nu bij mij aandient. Ik vertel: ‘Dit kindje is hier, om ook in jullie huis erkend te worden. Misschien kun je haar een plaatsje geven in de vorm van een bloemetje, een prachtig steentje, iets zachts. Wat zou je symbolisch voor haar kunnen doen’. Dan blijkt dat mijn vriendin voor het eerst een adventskalender aan het schilderen is met vakjes van 1 t/m 24 december. In elk vakje voegt ze er iets aan toe uit hun huis.

Onderaan het schilderij is nog een groot wit vlak. Je begrijpt dat ze daar nu het vakje 25 december bij gaat schilderen. En zo krijgt dit kindje ook tijdens de kerstdagen haar plaats in het gezin.

Ik ben er weer !

Lieve mensen, ik ben er weer!

Mijn ziek zijn en revalidatietijd zit er op. Ik ben er weer; gezond en wel, dankbaar en blij. Dat had heel anders kunnen lopen. Vandaar dat ik intuïtief heb gekozen om mijn leven en de herstart van Praktijk Zielskunst te gaan vieren.

Ik ben van de week op het Soulsinging & Souldancing Festival in Uffelte geweest. Stembevrijding, zang en dans, biodanza, klankschalen ligconcerten, muziek, kampvuur en heerlijk eten, ik heb er met hart en ziel aan mee gedaan.

Dank je wel Erik Huele en je Soul Singingingteam. Want wat heb ik genoten, wat heb ik veel gehoord en geleerd, wat een lieve mensen en dat allemaal op een prachtige krachtplek in de natuur op de Uelenspieghel.  

Ik was het niet gewend om te zingen, in me hoor ik de liederen nog, mijn ziel zingt. Ik leef!

Marie- José Wissink

Soulfood van Tribal Bite

Herstel

Herstel

In november werd ik met spoed in het ziekenhuis opgenomen en geopereerd, want ik had een groot gat in mijn slokdarm (Boerhaave syndroom). Dat was voor alle partijen schrikken.

Het is nu april. Mijn herstel gaat goed en ik voel me blij en dankbaar. Weer aan het werk gaan en mijn creatieve en intuïtieve krachten inzetten, dat lonkt steeds meer.

Bel of mail me, als je wilt dat ik iets voor je kan doen.

Mijlpalen

Inline afbeelding 1

Lieve mensen,

Een mooi, gezond, liefdevol en inspirerend 2017 toegewenst!
Ik heb de afgelopen twee maanden zoveel kaarten en berichten ontvangen met bemoedigende en troostende woorden. Al die kaarten pasten niet eens op het grote prikbord in mijn ziekenhuiskamer. Zoveel mooie energie, het heeft me zó goed gedaan en het heeft enorm bijgedragen aan mijn herstel. Heel hartelijk bedankt.
Deze mail is weer mijn eerste mail. De afgelopen twee maanden waren heftig om mee te maken en de kans was groot dat ik het niet zou overleven. Terugkijkend op die periode zie ik naast de heftige kant ook mooie kanten en heb ik heel bijzondere momenten mogen ervaren. Ook is het een leerzame periode geweest en ik voel me dankbaar dat ik op aarde verder mag en dankbaar en ontroerd dat ik de kerst met de (klein) kinderen kon vieren.
Mijn herstel gaat goed, mijn energie en spierkracht nemen steeds wat toe. Ik heb thuis al weer vele mijlpalen meegemaakt. Zoals de trap oplopen of een klein blokje om, zelf douchen, in mijn eigen bed slapen. Ik heb geen drains meer en geen sondevoeding meer. Ik mag weer ‘gewoon’ eten en drinken. Het zijn de basisdingen die opeens belangrijk zijn geworden. Belangrijk is ook de hulp die ik heb gekregen en krijg van mijn kinderen, vrienden en van mensen uit de buurt. Alles draagt er ook toe bij dat mijn buitenwereld groter wordt, dat een gesprek al weer iets langer kan duren en al weer meer inhoud heeft.
Zakelijk ligt mijn bedrijf nog een poosje stil. Alhoewel… van de week merkte ik opeens tijdens een gesprek dat mijn passie er weer is. Dat vind ik ook een mijlpaal en ik word er heel blij van.
Ik wens je fijne dagen met mooie mijlpalen; momenten waar jij blij van wordt.
Lieve groet,
Marie-José Wissink

Winnaars bekend van workshop Intuïtief Schilderen

20161030_121520

Als standhouder op de Festifair te Leusden gaf ik gisteren informatie over mijn werk als vrouwencoach. Ook bood ik een gratis workshop Intuïtief Schilderen aan voor degene die het juiste aantal aanwezige bolletjes in mijn stand raadde.

Vanochtend telde ik ze en zette ze op de foto. Het waren er 78. Niemand had het exacte aantal geraden.

Twee vrouwen zaten er wel heel dicht bij. Dat zijn mijn winnaars.

Van harte gefeliciteerd Marina van Houte en Clementine Bruinink. Jullie gaan een geweldige (privé)workshop Op Maat van mij krijgen!

Meer informatie over workshops vind je op http://www.praktijkzielskunst.nl/workshops-en-zielsschilderijen/

Wandelbeleving

20161022_110006

‘Mooie dingen moet je willen en kunnen zien’ zei iemand vanochtend tijdens de groepswandeling in Den Treek. Rafelranden en glansmomenten horen m.i. bij ons leven.

Bedankt: Astrid Oderkerk van WandelBeleving dat je ons meenam over ‘minder begaanbare paden’. Gerhard te Winkel voor de gedichten die spontaan tijdens de wandeling bij je ontstonden. M. voor je moed om uit je comfortzone te stappen. S. voor het delen van je gevoelens m.b.t. ‘ik ben de kapitein van mijn ziel’.

Door jullie én door de prachtige natuur heb ik weer volop energie en inspiratie opgedaan, om mijn stand op de Festifair Leusden van aankomende zaterdag te gaan voorbereiden.

Kindergebaar? Groots gebaar!

20160719_222141Kindergebaar? Groots gebaar!

Een meisje van negen, komt in mijn praktijk. Ze kent me van de vorige keer. Toen hebben we intuïtief geschilderd en werkten we op de drums. Ze weet nu een beetje wat ze vandaag kan verwachten.

Ik nog niet….. De tas gaat open en ze geeft me een schildersdoek in hartvorm. Ik ben verbaasd. Is die voor mij? Ik zie een blij gezicht en ze knikt. Dat noem ik nu een groots gebaar!

Ze heeft nog meer in petto. Het meisje is hooggevoelig. We kunnen ook communiceren zonder woorden en ze uit zich op verschillende manieren. Het is een fijn kind, een prachtige ziel.

Aan het eind van de workshop, gaat ze in mijn praktijk opeens in de kast met de vele rijen verfpotten aan de slag. Ze gaat ze ordenen. De potten met de lichte kleuren verf op de ene plank, de donkere kleuren op de andere.  Ook al heb ik normaal en liever de kleuren bij kleur staan, ik laat haar begaan. En ik zie wat ze wil. Het leven heeft een lichte en een donkere kant…. Als je aanpakt, ordent en aan jezelf werkt, kun je naar het licht toe.

 

Herken jij je in mij?

20161007_131407Herken jij je in mij?
Weerzien van familie en vrienden, vrije dagen waarin blijheid en tranen elkaar afwisselden. Dagen van kwetsbaarheid en moed. Ik heb het allemaal zelf opgezocht en volledig doorleefd. Het heeft me goed gedaan.
Velen van jullie hebben me geholpen door lieve reacties van herkenning en steun bij mijn artikelen http://www.praktijkzielskunst.nl/mijn-belevenissen/

Deze week zat ik zo vol met allerlei indrukken en gevoelens, dat die overdosis eruit moest. Ik zette een mega-groot raamdoek op de ezel en ik begon met rustige muziek op de achtergrond en een klein kwastje in mijn hand intuïtief te schilderen. Maar dat paste deze keer niet bij mij. Ik stapte over op house muziek, nam een grote kwast en al dansend en schilderend ‘knalde’ deze krachtige joekel van een schilderij eruit. Wat een geweldige ervaring. Zo bevrijdend en heerlijk!

En kijk, daar is het weer mijn zielskracht en mijn passie. Mijn stilte, mijn IK BEN. Ik voel me fijn en ik ‘barst’ weer van de creativiteit. Klaar voor nieuwe stappen.

Herken jij je in mijn belevenissen?
Wat mag er bij jou uit?
Wat mag er bij jou op gang gebracht worden?
Wat wil jij versterken?
Wat is jouw thema?
Wat heb jij nodig?

Vertel het me en kom een middag of een avond aan jezelf werken in een Workshop Intuïtief Schilderen op Maat ! Een privé-workshop die ik aan je geef voor € 75,00, incl. btw, alle schildersmaterialen, koffie/thee en versnaperingen. Wees welkom. mariejose@praktijkzielskunst.nl of 06-54381383

 

OOK

20160924_130833

Ouders Overleden Kind. Twee dagen na het symposium ‘Leven met de dood van een kind’, ga ik naar de landelijke dag van Ouders van een Overleden Kind. Vandaag ga ik niet als vrouwencoach, maar als (schoon) moeder van Maeike.

Ik ben op onbekend terrein, ik ken deze vereniging niet, ik ken hier niemand en ik ga voor mezelf. Vriendelijke mensen heten me welkom. Opeens sta en zit ik tussen allemaal lotgenoten.

Gerda Bakker, dagvoorzitter en Hella de Jonge, auteur en documentenmaker blijken ook lotgenoten te zijn. Ze vertellen over hun leven en over hun verliezen. Ik ben diep onder de indruk. Daarna worden vele foto’s op een groot scherm getoond van kinderen die niet meer op aarde leven. Ik hoor hun ouders huilen en voel hun leed. En dan gebeurt er wat ik al vermoedde. Ik zit er als moeder met mijn eigen verdriet…..

Wégvluchten, dat wil ik. Een kop koffie in de lunchpauze en even een luisterend oor van Bea van de Hoef, van stapvoorstapbijafscheid.nl, geven me de moed om te blijven, om door te gaan. Na de pauze volg ik een mini-workshop bij Monique Koel van harts-tocht.com

Ik zit met vaders en moeders in een kring en diegene die dat wil, kan zich voorstellen. Meteen speel ik open kaart en vertel dat de drempel om hier naar toe te gaan voor mij heel hoog was. Word ik hier gezien als ‘pottenkijker’ of als moeder? Mijn stem, mijn lichaamstaal ze spreken voor zich, want ik zie hoofden schudden en ik krijg meelevende blikken. Och, ik had het niet eens hoeven vragen.

Wat ben ik blij dat ik ben gebleven en dankbaar dat er een groep voor ons ouders is. Ik heb een mooie workshop beleefd, waarin ik opnieuw weer een deel kon verwerken en waar ik inzicht kreeg in mijn eigen proces.

Via een geleidemeditatie die Monique gaf, maakte ik met dichte ogen van een bal klei een bloem. Eerst was de bloem hoog en dicht. Toen kreeg de bloem in mijn handen een kern, waarin verdriet en blijheid in mijn leven waren verweven. Het heeft me gevormd tot degene die ik nu ben. De bloem in mijn handen ontvouwde zich verder en verder en ik ‘zag’ dat het een glanzende paarse viool was geworden.

Dank je wel.

Vereniging Ouders Overleden Kind, www.oudersoverledenkind.nl
www.praktijkzielskunst.nl/mijn-belevenissen/noem-mijn-naam/
http://www.praktijkzielskunst.nl/

 

‘Noem mijn naam’

20160922_145011Symposium ‘Leven met de dood van een kind’ én de presentatie van het boek ‘Noem mijn naam’ in de kerk van het Dominicanenklooster te Huissen.

Omdat ik in mijn praktijk steeds vaker moeders meemaak die een kindje op aarde hebben verloren, ging ik donderdag naar dit symposium. De begeleiding was in handen van Marinus van den Berg en Daan Westerink (auteurs en rouwdeskundigen). Ze spraken vanuit hun hart. Diep verborgen bleek er voor mij nog een reden te zijn om hiernaar toe te gaan.

Ik zit op een kerkbank tussen ouders van overleden kinderen en diegenen die beroepsmatig hierbij betrokken zijn. Wat zeg je tegen ouders die een kind hebben verloren? Hoe moeten deze                                                            ouders zonder hun overleden zoon of dochter verder leven?

Het wordt een interactieve middag. Ik luister aandachtig en hoor ervaringen die pijn hebben gedaan en doen. Het belang om gehoord en gezien te worden, ook na jaren. Dat het nodig is om het over je kind te kunnen hebben, dat het nodig is om dagelijks zijn of haar naam te noemen. Dat echte aandacht nodig is en dat de ander niet hoort in te vullen wat jij al dan niet nodig hebt. En dat je daar zelf ook een bijdrage aan kunt doen door assertief te zijn.

Daan Westerink gaat verder. Ze heeft het over leedconcurrentie. ‘Als je een vriendin hebt verloren dan ben je weliswaar geen nabestaande, maar je hebt wel pijn. Je kunt leed niet met elkaar vergelijken. Je moet niet denken wat hij of zij heeft meegemaakt, dat is een veel groter verlies.’

Pats. Opeens voel ik mijn keel. Dat komt onverwacht en op een moment dat ik dat liever niet heb. Leedconcurrentie. In gedachten ga ik terug naar bijna vier jaar geleden. Ik verliet huis en haard. Mijn schoondochter van 29 was opeens gestorven. Ze was als een dochter voor me.

Verwerking van verdriet vergelijk ik als het afpellen van een ui. Als de tijd daar is, komt laagje voor laagje te voorschijn om er aan te kunnen werken. Ik heb veel verwerkt en daarvan komt nu een diepere laag tevoorschijn.
Onderweg naar huis, rollen er tranen over mijn wangen. Opeens besef ik dat ik als hulp/dienstverlener in mijn privé-leven aan leedconcurrentie heb gedaan. Ik heb zelf ook een kind op aarde heb verloren.

Haar naam is Maeike.